U zult niet geloven wat ik op dit moment zie...

Tijdens een tijdschriftopdracht om de Dordogne te ontdekken, werd reisschrijfster Kimberley Lovato helemaal verliefd op het betoverende landschap, de vriendelijke mensen en het heerlijke eten…

Ik ben altijd al gefascineerd geweest door Frankrijk. Als kind had ik posters in mijn kamer hangen van de Eiffeltoren en de kastelen van de Loirevallei, en wassen zakken met ansichtkaarten van de pastelkleurige vissersdorpjes Cassis, Villefranche-sur-Mer en Honfleur bleven in mijn bureaula liggen totdat ik ze vergat. En er was natuurlijk mijn grote ambitie om vloeiend Frans te worden zodat ik moeiteloos met de lokale bevolking kon converseren terwijl ik Frans wijn dronk er moeiteloos chic uitzag à la française. Daar werk ik nog steeds aan.

Het was dan ook geen verrassing dat ik verheugd was om een tijdschriftopdracht te krijgen om een verhaal te schrijven over een chef-kok, Laura Schmalhorst, en haar culinaire reisbedrijf in de Dordogne-regio van Frankrijk. Ik was net zo opgewonden als een kind met Kerstmis om een nieuw deel van het land te ontdekken. Ik stapte in mijn auto in Brussel en programmeerde mijn GPS voor een klein dorp waar ik nog nooit van had gehoord—Biron. Deze reis naar de Dordogne bleek de catalyator te zijn voor nog vele anderen en bezegelde mijn liefdesaffaire met Frankrijk voor het leven.

Er wordt gezegd dat je geen tweede kans krijgt om een eerste indruk te maken, en de Dordogne maakte indruk op me zodra ik de provincie binnenreed. Terwijl ik kronkelende wegen naar Biron volgde, verschenen beelden bij elke bocht als fragmenten uit een romantische film, zo perfect dat ze bijna cliché waren. Gewelfde bruggen overspanden serene rivieren, heldere gele zonnebloemen keken op naar de zomerzon, en kastelen die aan sprookjespagina’s waren ontleend, leken perfect geplaatst. Ik herinner me nog steeds de eerste keer dat ik het Château de Beynac zag. Ik reed over de D703 toen ik een bocht nam en de middeleeuwse vesting zag, uitgehouwen uit een rotsachtige klif, uitkijkend over de Dordogne-rivier en de vallei eronder. Ik stopte om mijn man te bellen. ‘U zult niet geloven wat ik op dit moment zie’ was het enige wat ik kon bedenken om te zeggen. Woorden konden geen recht doen aan het tafereel voor mijn ogen op die julidag en het zou niet het laatste kasteel zijn dat me de adem benam. Bleek dat de Dordogne het land is van 1.000 kastelen, en het antwoord leek te zijn op de vraag van elk meisje: waar ging Assepoester eigenlijk heen toen ze rechtsaf sloeg bij ooit daarna?

Lokale legendes vertellen dat toen God kastelen over Frankrijk uitdeelde, hij een gat in zijn zak ontdekte toen hij bij de Dordogne kwam en eruit vielen getande torens en ophaalbruggen. Hij had niets anders te doen dan de overgebleven ‘kruimels’ over de heuvels en dalen van het departement te schudden en terug te gaan naar het Paradijs. Het moet waar zijn. Waar u ook kijkt in de Dordogne lijkt er een imposante vesting, een koninklijk rivierhuis of een met kastelen bekroonde heuvel te zijn die u dieper het sprookje in lokken. Hoewel mijn camera dubbel zo hard werkte om elke steen en hectare van het adembenemende landschap vast te leggen, ontdekte ik ook een land rijk aan geschiedenis en traditie, onmogelijk vast te leggen in een foto en toch verweven in de harde en zachte infrastructuur van de Dordogne.

Hoe kan een camera de voetafdrukken van de prehistorische mens vastleggen in de grotten en kliffen waar historische sporen dateren van 500.000 jaar geleden? Tweedimensionale afbeeldingen doen geen recht aan de stille kloosters van een abdij die de toewijding van 800 jaar van religieuze pelgrimages herbergen. En hoe brengt u de pijn van verlies tot uitdrukking die is gegrift in marmeren monumenten met de namen van zonen, broers en vaders die tijdens de Tweede Wereldoorlog werden meegenomen? Zelfs de drukke toeristische sites, de sombere kastelen en de indrukwekkende bastide-steden blijven levende monumenten van de middeleeuwse strijd die ooit de regio teisterde, waarvan de littekens de primitieve muren ontsieren.

Het is geen verrassing dat voedsel cultureel significant is in Frankrijk, maar nergens is dit duidelijker dan in de keukens van de Dordogne. De keuken van de regio is wereldberoemd dankzij zwarte truffels en foie gras, walnoten en eend. Deze culinair parels zijn de kroonjuwelen in de Franse culinair kroon en zijn diep geworteld in de landbouwtraditie en het terroir van de Dordogne. Het basisproduct in de Périgord-voorraadkast is eendenvet, en het ultieme troostvoedsel moet wel de pommes sarladaises (aardappelen) en confit de canard (eendconfit) zijn, gekookt in de magische elixer. Markten zijn de sociale lijm van het gebied en elke dag, ergens in de Dordogne, is een markt in volle gang. Deze voedselcarnavivals bruisen niet alleen van lokale overvloed, maar zijn ook het centrum van het sociale leven (en lokale roddel) in de regio. U kunt veel leren door de kletsende dames of de hoeddragende heren te observeren die elkaar op de markten ontmoeten, en de verkopers zelf zijn vaak de bewakers van waardevolle informatie. Ik kreeg te horen hoe ik een magret de canard moest bereiden, over het nieuwste restaurant dat geen eend serveerde, en de naam van een ferme auberge (boerderijherberg) — een must voor iedereen die lokaal bereide keuken wil proeven.

Het is achter deze oude deuren en in de keukens en marktkraampjes van degenen die het departement hun thuis noemen waar ik echt helemaal verliefd werd op de Dordogne, en waar het idee om een boek te schrijven werd geboren. Na jarenlang dezelfde hotels en restaurants te bezoeken, boerderijen en wijngaarden te bezoeken en mijn weg te proeven langs de dagelijkse markten, leerde ik langzaam de families, de marktverkopers, de herbergiers, de producenten kennen en werd ik uitgenodigd in hun huizen en keukens. Van degenen met diepgewortelde wortels in de Périgord tot immigranten die een nieuw leven in de regio willen beginnen, is er een gemeenschappelijke deler: passie. Aan hun tafel zitten, naar hun verhalen luisteren en hun recepten proeven onthulde meer tijdens één maaltijd dan al mijn verkreukelde reisgidsen me ooit hebben verteld. Ik vond de mensen van de Dordogne heerlijk en bereid om hun verhalen met mij te delen, toch nog steeds bescheiden door mijn interesse in hun erfgoed en hun regio. Maar waarom zou ik dat niet zijn? De Dordogne heeft het allemaal—kastelen, kerken, abdijen, historische dorpen, moderne restaurants, oude grotten, musea, markten, rivieren, bossen, Michelin-sterren en AOC-wijnen, traditionele festivals, en het belangrijkst, een welwillende bevolking van bewoners die trots zijn op hun erfgoed en nieuwkomers verwelkomen. Het is het beste van Frankrijk verpakt in één sprookjesachtige setting.

Het is moeilijk te geloven dat die tijdschriftopdracht slechts zes jaar geleden was. Ik heb het gevoel dat ik de Dordogne mijn hele leven al ken. Mijn GPS bracht me eindelijk naar mijn bestemming in Biron, een 500 jaar oude priorij met deuren zo groot als olifanten. Ik tikte op de grote metalen ring en toen de deur kreunend openging, verscheen een glimlachend gezicht in de open ruimte en zei: ‘bonjour’. Het was een woord dat een deur opende die ik zowel letterlijk als figuurlijk keer op keer zou doorlopen, en een deur die ik hoop nooit te zullen sluiten.

Dit artikel is uit de apriluitgave van theFrenchPaper, nu verkrijgbaar. Kimberley Lovato is de auteur van Walnut Wine & Truffle Groves (Running Press), een culinair reisboek, met recepten van chef-kok Laura Schmalhorst, over de mensen, het eten en drinken van de Dordogne.