De wintertreve, geschiedenis en gevolgen

Het ministerie van Volkshuisvesting is heel duidelijk over haar standpunt met betrekking tot de wintertreve: het is een van de nalatenschappen van Abbé Pierre. Iedereen herinnert zich nog steeds zijn droevige oproep op 1 februari 1954. Een waar symbool! Maar wat houdt deze treve nu precies in en wat zijn de gevolgen voor verhuurders en huurders? Dat is wat we in dit artikel zullen behandelen, maar laten we eerst beginnen met een korte geschiedenis.

Geschiedenis van de wintertreve

Na de beroemde oproep, waarvan we geen originele opname hebben, duurde het bijna 3 jaar voordat de wintertreve-wet in december 1956 werd aangenomen. Deze verbood elke huuropzegging tussen de data van 1 december en 15 maart van het volgende jaar.

In 2008, dus heel recent, werd deze huurtreve ook een energietreve, waardoor het met name onmogelijk werd om elektriciteit en verwarming gedurende dezelfde periode af te sluiten.

Tot slot verlengde de ALUR-wet van 2014 de wintertreve; nu eindigt deze op 31 maart, met een totale duur van 5 maanden.

Gevolgen van de wintertreve

Voor huurders is het natuurlijk een adempauze; voor de verhuurder kan het een extra zorg zijn, maar bovenal is het een wettelijke verplichting. Zij kunnen inderdaad geen enkele uitzetting uitvoeren vóór 1 april. Zij moeten ook een “aanzegging tot vertrek” verkrijgen van een deurwaarder. De eigenaar kan onder geen beding het geschil met hun huurders op eigen initiatief oplossen. Zij riskeren tot 3 jaar gevangenisstraf alsmede een zware boete als zij besluiten de daad te plegen. Het is simpelweg een schending van de woning!

Door de jaren heen heeft de winterhuurtreve evenveel betekenis behouden. Inderdaad, in 2015 hadden meer dan 67.000 gezinnen bevelen ontvangen om hun woning te verlaten. Bijna een kwart van hen werd vorig jaar door de politie uitgezet, een zeer triest record.

Enkele uitzonderingen

Zoals met elke regelgeving zijn er enkele uitzonderingen op deze treve, en niet geringe. Uitzettingen zijn mogelijk in 3 gevallen:

– voor gewelddadige echtgenoten – in het geval van bewezen illegale bewoning – voor elke persoon in studentenaccommodatie die geen status heeft