Lavardin: een van de mooiste dorpen van Frankrijk

De bewoning van de site Lavardin gaat terug tot de prehistorie, zoals opgravingen de aanwezigheid van bijlen, pijlen en neolithische gereedschappen tonen. Bewoond door Galliërs, werd het versterkte platform van Labricinum een Gallo-Romeins dorp, zoals blijkt uit de sporen van een tempel van Mercurius.

Richting het einde van de 8e eeuw werd de regio gekerstend onder invloed van Richemer, een monnik uit Tours. Hij vestigde zich eerst nabij het primitieve kasteel, Turris dominica, de Toren van de Heer, voordat hij een heremietenkluis verderop stichtte, waardoor de naam werd gegeven aan de gemeentes van Saint-Rimay. Het is echter Sint-Julius die de kronieken citeren als de eerste stichter van een kerk.

Lavardin werd versterkt aan het einde van de 10e eeuw als onderdeel van een verdedigingslinie opgericht in het Loiredal om te vechten tegen de Vikingen op wens van Karel de Kale. De Graaf van Vendôme, Bouchard, droeg deze vesting over aan Foulques Nerra, Graaf van Anjou. Een van de vazallen van de Graaf van Anjou, Hugues d’Amboise, petekind van Hugo Capet, kwam in het bezit van deze vesting en dit leengoed aan het einde van de 10e eeuw door te trouwen met de erfgename.

Zijn neef Salomon stichtte het Priorij van Sint-Gildéric in 1030. In de 11e eeuw liet Salomon II de eerste stenen donjon bouwen in deze vesting om de boeren van het leengoed te beschermen. Deze leefden, buiten oorlogstijd, in grotten uitgehakt in de rots. Gedurende enkele decennia was het namelijk in oorlog met het leengoed van Montoire. Het was tijdens een gevecht tussen Hamelin de Montoire en Aimeric de Lavardin in de vlakte van Villavard dat de legende ontstond achter het bedevaartsoord van de Zwarte Maagd van Villavard.

Tijdens de oorlog tussen Hendrik II van Engeland en Philips Augustus belegerde Richard Leeuwenhart het Kasteel van Lavardin in 1188. De Koning van Frankrijk kwam te hulp aan de milities van Montoire en Lavardin die zich hadden verbonden, en zij dwongen de Engelse troepen het beleg op te heffen.

Rond 1380 startte Jean VII, Graaf van Vendôme, de herbouw van het kasteel. In 1448 verwelkomde het Koning Karel VII en Agnès Sorel. Hij werd ontvangen in Lavardin door de Graaf van Vendôme Jean VIII die de restauratie van het kasteel had voltooid. Vanuit Lavardin beheerde de koning de herovering van Le Mans – dat viel op 15 maart – en tekende daar een bestand met de Engelsen. De Graaf van Vendôme, in ongenade gevallen bij Lodewijk XI, maakte van het Kasteel van Lavardin zijn laatste verblijfplaats, waar hij stierf in 1477.

In 1581 waren meer dan 300 inhabitants het slachtoffer van een epidemie (van de pest) voordat zij zich bevonden in de conflicten tussen Protestanten en Katholieken. In 1589 belegerde Hendrik IV de Katholieke garnizoenen van Lavardin en hij moest de Prins van Conti sturen om een tweede beleg te leiden en de situatie op te lossen. Na deze verovering werd het kasteel afgebroken (1589) en de stenen werden door de inhabitants gebruikt voor hun bouwwerken. Het domein werd verkocht en vergeten voor eeuwen.

In de 19e eeuw overwoog Napoleon III het kasteel te reconstrueren, maar hij koos voor dat van Pierrefonds. Tijdens de oorlog van 1870 bliezen de militaire ingenieurs drie bogen van de brug op om de vijanden te blokkeren en de Duitsers plunderden het dorp. De brug werd hersteld door de troepen van Von Moltke.